1 x 4 x 3

There’s a box.

I’m mustering all the braveness I have to hold your hand, squeeze it tight, and pull you close to it. We enter and we’re met by the jazz music and the smell of coffee. There’s a high glass window beside the door with a bar and high stools so you can watch the cars passing by under the big trees and concrete. Walls on either side where paintings and inspiring quotes hang. There’s a space for four couches behind the high chairs but we don’t sit there. We have our own spot upstairs.

We pass by the pastry display, two POS machines, a smiling barista, a milk station and a row of tables and chairs before turning left for the stairs. My palm twined in your hand is sweating but I am not letting go. We go up and found the second story with a few people all busy reading thick books on medicine and law with numerous cups of coffee and pastries in their tables. Sweaters and headphones on, they’re finding their much-needed quiet place here in this box.

We don’t usually sit in a couch since we think it’s for sore losers who don’t usually go to our little place. We reserve that for people we love to bitch about on our downtimes. Yes, we are coffee snobs like that. But now, I walk straight to where the couches are. I stop by the table and let you slide through the soft couch nearest the glass window. From there, you can quite see the sunset from the bay across. It’s couch time because you’ll be staying here for a long time.

In this box, you can have all the mocha frappuccinos you want. Have that extra whipped cream on top for every cup. No one will stop you. You don’t have to worry about your sugar level. When you’re hungry, just grab a chocolate-dipped doughnut from the pastry display. No one will stop you. You can have it your way. There will be no shortage of the things you want in this box. Time is going to be still. There will be sunsets but it will always be beautiful. It will always make you hopeful for another sunrise. And you will always smell coffee but you’ll still and always will prefer your mocha frappuccinos no matter what time it is. And it’s okay.

Because in this box, you rule.

But in this box, I won’t stay.

As you get comfortable in your seat, I let go of your hand. I love you and I love myself too. Before, I love you more than I love myself. Then it got to a point where I try to unlove you so I can love myself. But I guess I am doing it all wrong. Now, let me try to love you and love myself at the same time. Hence, this box.

This is my box. For you. I am making it as tiny as possible so it could take the littlest place it could in the farthest corners of my heart. But I’m keeping it. It’s there.

You’re there. And I can’t scratch you off.

So, welcome to my little box. Please enjoy your stay.

Ako Pa Rin Ba Ang Talo?

Ako pa rin ba ang talo?

Bumalik ako ng Pilipinas para daluhan ang kasal ng aking pinakamatalik na kaibigan. Dapat ay alas-tres ng hapon ang aking dating pero nagkaroon ng kaunting aberya sa aming pag-alis kaya’t maga-alas-sais na kami nakalapag sa NAIA. Dali-dali akong naglakad palabas ng eroplano. Hindi ako mapakali habang nakapila sa immigration. Mabuti na lang at wala na akong bagahe at hindi ko na kailangan pang maghintay.

Napakaraming tao sa arrival area. Maingay. Magulo. Kaliwa’t kanan ang mga pamilyang mahigpit na nagyayakap dahil sa muling pagbabalik ng isa sa kanilang mga miyembro. Iginala ko ang aking mga mata para hanapin ang aking kaibigan. Pero tatlong oras akong huli sa aming usapan. Naisip kong bumili na lang ng local SIM card para matawagan siya. Patungo na ako sa isang maliit na booth nang marinig ko na may tumawag sa aking pangalan.

“Franz!”

Lumingon ako para hanapin ang may-ari ng pamilyar na boses na iyon. Isang beses ko pang narinig ang aking pangalan bago ko tuluyang masilayan ang lalaking may hawak ng isang puting papel kung saan nakasulat ang buong pangalan ko katabi ng mga salitang “WELCOME BACK!”. Napako ako sa aking kinatatayuan habang siya naman ay papalapit sa akin na may malapad na ngiti sa mga labi.

“Hello!” ang sabi niya bago ako yakapin ng mahigpit.

Hindi ko alam ang gagawin. Yayakapin ko rin ba siya? Pero bakit? Hindi naman siya ang dahilan kung bakit ako bumalik. Ni hindi ko nga naisip na makikita ko siya ulit. Tumagal ng ilang segundong ang yakap na iyon na hindi ko sinuklian. Isang pilit na ngiti ang aking ibinigay sa kanya nang ilayo niya ang katawan sa akin.

“Where’s Julia? I thought siya ang susundo sa akin.” Iginagala ko ang aking mga mata habang sinasabi ang mga salitang iyon dahil hindi ko magawang tingnan siya sa mga mata. Hindi ko yata kayang muling titigan ang kanyang mukha. Natatakot ako.

“She was here earlier, too! Kaso she had a wedding errand at 5:30 kaya I volunteered na sunduin ka.” Hinawakan niya ang aking balikat. Hindi na ako nakaiwas. Parang awtomatikong tumingin ang aking mga mata sa kanyang mukha.

“I’m really happy to see you again.” ang kanyang sabi.

Pasimple kong inilayo ang aking balikat mula sa kanyang kamay at naglakad ng ilang hakbang. Sumunod naman siya agad at alam kong napansin niya ang hindi ko pag-responde sa kanyang mga sinasabi base na rin sa saglit niyang pagsimangot. Mabilis kong inilayo muli ang tingin sa kanya at muling iginala ang mga mata.

“Are you looking for…” ang hindi niya natapos na itanong.

“Hey!” ang sigaw ko sa isang lalaking kakalabas lang mula sa arrival hall. Malapad ang ngiti  niya habang lumalapit sa akin. Bitbit ang passport sa kanang kamay at hila ang maleta sa kaliwa, tumigil siya sa pagitan ko at ng aming sundo na hindi niya napansin.

“Immigration alright?” ang tanong ko sa kanya.

“Took longer than expected. But yeah. You saw Julia yet? I’m starving.”

Doon ako kinabahan. Hindi ko inasahang mangyayari ang aking gagawing pagpapakilala sa kanila. Muli kong tiningnan ang aming sundo at nakita kong wala siyang ideya kung sino ang kasama ko.

“Julia’s on a wedding errand. So we have Ted here. He… Uhm. He was a friend.” Nakita kong kumunot ang noo ng aking kasama dahil sa aking huling pangungusap. Pero mabilis din itong napalitan ng pagkamangha. “Oh! Ted, of course!”

“Ted, this is Arthur. He’s my… Partner.” ang sabi ko kay Ted.

Unang naglahad ng kamay si Arthur na agad naman sinalubong ni Ted. Nakangiti ang dalawa sa isa’t isa. Pero nakita ko ang lalim ng tingin ni Ted kay Arthur na para bang hindi niya ito pinagkakatiwalaan.

“Shall we?” ang yaya ni Ted.

Naunang maglakad si Ted habang kami ni Arthur ay tahimik lang na sumusunod sa kanya. Magkadikit ang aming mga braso at panay ang bulong sa akin ni Arthur. “So he’s Ted. You didn’t tell me he’s really good looking.”

“Stop it.” ang bulong ko.

Tumigil lang sa pang-aasar si Arthur nang umabot kami sa sasakyan ni Ted. Pinagbuksan niya ako ng pinto bago siya sumakay. Nakatanggap naman ako ng nanunuksong ngiti mula kay Arthur. Simula kasi nang makilala ko si Arthur ay wala akong tinago sa kanya. Lahat ng dapat niyang malaman tungkol sa akin ay ikinuwento ko at ganoon din naman siya sa akin.

Kaya’t alam niyang si Ted ang laman ng puso ko sa pinakamahabang panahon. Minahal ko siya nang higit pa sa pitong taon. Pero ako lang ang nagmahal. Nalaman lang niya iyon sa ikaanim na taon. Inasahan kong magagalit siya Inasahan kong sasapakin niya ako. Pero inasahan ko rin naman na tatanggapin niya ako, ang aking sekswalidad at ang aking nararamdaman sa kanya. Wala kahit isa sa mga inasahan ko ang nangyari. Wala akong nakuhang kahit ano mula kay Ted matapos kong bulatlatin ang puso ko sa harapan niya. Mas tatanggapin ko pa ang pinakamasakit na sapak kaysa sa makatanggap ng wala.

Matagal kong ininda ang pagkahungkag. Parang nabalewala ang mga taong minahal ko si Ted. Hindi ko naman hininging suklian niya iyon dahil alam kong hindi ang tulad ko ang gusto niya. Pinili kong masaktan dahil sa pagmamahal ko sa kanya. Pero hindi ko kayang masaktan dahil hindi niya maintindihan ang pagmamahal ko sa kanya. Kaya’t lumayo ako. Umalis ako sa aking trabaho sa Pilipinas at nakipagsapalaran sa ibang bansa. Doon ko nakilala si Arthur habang naglalakad sa parke patungo sa paborito kong kapehan. Noong una ay hindi kami nagpapansinan. Pero matapos ang halos dalawang linggo, napansin niya na parehas kami lagi ng dinaraanan tuwing umaga kaya’t nakipagkwentuhan siya akin at doon na nagsimula ang lahat.

Tahimik lang si Ted habang nasa biyahe kami papunta sa hotel. Nakatingin lang ako sa labas habang si Arthur naman ay abala sa kanyang phone. Naburyo na ako sa panonood sa lansangan dahil halos hindi naman kami umaandar sa sobrang traffic. Marahil ay ganoon din si Ted kaya’t nagsimula siyang magtanong. Base sa kanyang mga tanong tungkol sa amin ni Arthur, alam kong nagiging magalang lang siya sa bisita. Nababasa ko sa kanyang mukha na hindi naman talaga siya interesado. Si Arthur naman ay halos hindi na makahinga sa pag-uunahan ng mga salita sa paglabas mula sa kanyang bibig. Hinayaan ko ang aking sariling tingnan si Ted habang nagmamaneho. Nahuli niya ako at ngumiti siya tulad noong magkaibigan pa kami.

Matapos ang mahigit isang oras ay nakarating na rin kami sa aming hotel. Nagpasalamat ako at si Arthur bago bumaba. Alam kong makikita ko siya ulit sa kasal ni Julia pero hindi na ako mababahala. Nakumpirma ko na sa aking sarili na wala na akong nararamdaman sa kanya. Marahil ang kaba na aking naramdaman kanina ay sanhi lang ng pagkabigla. Nagulat ako nang bumaba si Ted sa sasakyan at lumapit sa akin. Kinuha ni Arthur ang aking maleta at bumulong na siya na ang mag-aasikaso ng aming room bago ako bigyan ng masuyong halik sa pisngi na pinanood lang ni Ted.

Naiilang ako sa kanyang presensya dahil sa tagal na rin nang huli naming pagkikita. Iniabot niya sa valet service ang susi ng kanyang sasakyan bago ako hawakan sa braso at iginiya papasok sa loob ng hotel lobby. Umupo kami sa isang upuan. Nakikita ko mula sa aking kinauupuan si Arthur. Lumingon siya sa akin, tumango at ngumiti. Naiintindihan ni Arthur kung ano ang nangyayari. Mabuti pa siya.

“What’s up?” ang tanong ko kay Ted.

“He was my friend? Really?” ang inis na tanong niya.

“Yeah. You were my friend.”

Hindi siya sumagot at nakita ko ang pagpipigil niya ng emosyon. Inilagay niya ang mga siko sa magkabilang hita at pinagdaop ang mga palad.

“I called you, you know. Hindi ko na matandaan kung ilang beses kitang tinawagan. Nalaman ko na lang kay Julia na nakaalis ka na pala ng bansa. Hindi ka man lang nagsabi sa akin.”

“Okay…”

“Alam ko kung ano ang nagawa… Sorry, uhm… Alam ko kung ano ang hindi ko nagawa, Franz. Alam mo namang hindi ko kayang suklian…”

“I never asked you to.”

“I know. Pero you don’t have to do what you’ve done. Medyo overdramatic naman yata na you ended our friendship over your stupid feelings…”

Muli kong sinulyapan si Arthur sa counter sa kabilang dulo ng lobby. Huminga ako ng malalim bago muling tumingin kay Ted. Siya pa rin ang Ted na minahal ko. Pero hindi na ako ang Franz na kaibigan niya.

“Keeping the friendship would still be for your sake. Pero hindi mo naman ako kailangan, Ted. I can’t forever be your doormat na makikita mo lang kapag naputikan ka. I needed to regain my self-worth. Even if that means losing you.”

Nanaig ang katahimikan. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya habang siya naman ay hindi mapakali. Malikot ang mga mata. Maya’t maya ang sulyap niya sa akin pero wala siyang sinasabi. Nang muli kong silipin ang check-in counter, wala na roon si Arthur.

“Is there anything else, Ted?”

“I insisted on picking you up today. Pero ayaw ni Julia. Pero mukhang wala na rin siya mahingan ng favor after ma-delay ng flight mo. I need to see you. I’ve wanted to since the day na nalaman ko na umalis ka. I wanted to say sorry… I wanted to make it up to you…”

Sinusubukan kong hanapin ang damdamin ko para kay Ted. Pero hindi ko matagpuan ang dating tanging sanhi kung bakit ako humihinga. Wala na akong iba pang gustong sabihin sa kanya. Halos hindi ko na rin naintindihan ang mga salitang kanyang binitawan. Gusto ko nang lumayo at maglakad patungo kay Arthur, sa taong mahal ako at minamahal ko nang higit pa sa ibinuhos ko kay Ted.

“I wanted to, Franz… Pero mukhang wala na rin naman akong mapapala. Masaya ka na. May Arthur ka na. At wala ka na rin namang pakialam sa akin kahit bilang kaibigan.”

Tumayo na si Ted at walang paalam na naglakad palayo. Pinanood ko siya hanggang sa makalabas siya ng hotel. Sumandal ako sa pagkakaupo at huminga ng malalim. Inabutan ako ni Arthur na nakaupo roon limang minuto ang nakalipas.

“Everything okay?” ang tanong niya.

“All is fine. How’s our room?” ang sabi ko bago hablutin ang kanyang kamay.

“Second most perfect after you.”

“Awww.”

“I’m starving. Do you mind grabbing something to eat before going up?”

“Nope. Let’s go. Oooh, I know a place down the street from before! You’ll surely love it!” ang masaya kong pakikipagkwentuhan kay Arthur habang magkahawak-kamay kaming naglalakad palabas ng hotel.

Tumigil kami saglit sa may kanto habang hinihintay na magpalit ng ilaw ang stoplight para kami ay makatawid. Matapos lang ang ilang segundo ay hinila na nila Arthur ang aking kamay at nagsimula na naming bagtasin ang daan. Nagawi sa kaliwa ang aking tingin para siguraduhing walang sasakyan ang umaandar nang mukha ni Ted ang makita ko sa loob ng sasakyang aking tiningnan.

Patuloy lang ako sa paglalakad. Lalo kong hinigpitan ang hawak sa kamay ni Arthur. Isang makipot na ngiti ang ibinigay ko kay Ted bago tumingin sa aking harapan at ipagpatuloy ang pagtawid. Hindi ko na nakita kung ngumiti rin ba siya sa akin. Sinulyapan ko si Arthur na namamangha sa kanyang paligid.

Masaya ako.

Malaya.

Ako pa rin ba ang talo?

Default [2]

“I’m not here for you, Denver.”

Hindi na siya sigurado sa sariling lakas kaya’t umupo siya sa bato. Nakatalikod siya kay Denver habang pinapagalitan ang sarili. Tumigil ang luha sa pagtagas mula sa kanyang mga mata. Naramdaman niya ang kamay ni Denver na dumampi sa kanyang balikat. Ipinikit niya ang mga mata. Sa tagal nilang magkakilala, iyon yata ang unang pagkakataon na si Denver ang lumapit at humawak sa kanya.

“Hindi na natin mauulit kung ano ang nangyari, Ty. Pero sana naman bigyan mo ako ng chance na makabawi sa’yo.”

“Hindi mo naman kasi naiintindihan eh. Hinding-hindi mo maiintindihan.”

“I’m reaching out, Ty. Tulungan mo akong intindihin ang sitwasyon. Ako na ang lumalapit sa’yo.” ang sabi ni Denver

Tumayo muli si Tyler at hinarap si Denver. Bahagya siyang tumingala para tingnan ang mukha nito. Nakasimangot ito at maamo ang tingin sa kanya. Gusto niya itong yakapin at tuluyang manghina sa mga braso nito. Pero alam niyang hindi naman iyon posible.

“So ano? Utang na loob ko pa ngayon na ikaw ang nagri-reach out?”

“Huwag ka namang ganyan, please. Mag-usap na tayo.”

“Ilang beses kong hiniling sa’yo yan? Na mag-usap tayo? Hindi ko na mabilang sa sobrang dami. I’m done. I’m done with you.” Naglakad na si Tyler palayo kay Denver. Tatlong beses pang sinigaw ng huli ang kanyang pangalan. Pahina ito ng pahina. Hanggang sa wala na siyang ibang marinig kung hindi ang malalakas na pagtibok ng kanyang puso.

Maraming tao ang naglalakad sa magkasalungat na direksyon sa paseo ng gusali kung saan ginugugol ni Tyler ang halos anim na oras sa isang araw para sa mga klase. Sabay-sabay na natapos ang mga klase sa magkakatabing silid kaya naman hindi magkamayaw ang mga estudyante. May ibang mga nakaupo sa sahig habang sinusunog ang kilay sa mga libro at mga notes. Ang ilan naman ay nasa tapat ng kani-kanilang mga locker at ang iba ay nakakumpol kasama ang mga kaibigan pababa ng hagdan para makalabas ng gusali at makalanghap ng sariwang hangin.

Pababa na si Tyler ng hagdan, katabi sina Molly at Shannon, nang marinig niya ang kanyang may sumisigaw sa kanyang pangalan. Hindi niya pinansin ito dahil marami naman ang mga Tyler sa campus pero sa sumunod na dalawang beses na ito’y binanggit, mas lumakas iyon at tila mas malapit sa kanya.

“Uy pansinin mo naman ‘yung tumatawag sa’yo.” ang sabi ni Molly.

Lumingon si Tyler at mabilis niyang nakita ang nakangiting si Denver. Nakaangat ang dalawa nitong kamay na para bang humihingi ng saklolo. Pero natawa siya dahil sa lapad ng ngiti nito. Halos kita na ang lahat ng kanyang mga ngipin. Gumilid si Tyler sa hagdan para hindi makaharang sa ibang bumaba. Nauna na ang kanyang mga kaibigan habang pinapanood niya si Denver na lumapit sa kanya. Nakahawak na ang dalawa nitong kamay sa suot na backpack.

“Suplado ka pala sa personal.” ang bati nito sa kanya.

“Hindi naman. Malay ko ba kung ibang Tyler ang tinatawag mo.”

“Ikaw lang naman ang kakilala kong Tyler. Hindi mo ba na-recognize ang boses ko?” ang tanong niya habang sabay silang bumababa sa hagdan.

“Hindi ko masyadong narinig. Maingay eh.”

Natanaw ni Tyler mula sa lobby na naghihintay na sina Shannon at Molly sa labas ng gusali. Wala sina Lyka at Brianna dahil mayroon silang meeting kasama ang mga groupmates para sa project nila sa isang major subject. Panay ang pagtango ni Denver sa mga kakilalang nakakasalubong. May ilan pa siyang kinakausap ng sandali habang si Tyler naman ay nanatiling nakasabay sa kanyang paglalakad. Biglang nanliit ang pakiramdam ni Tyler. Sikat si Denver sa campus habang siya naman ay parang multo lang na hindi nakikita ng lahat. Naghintay siya kung may sasabihin ba ito sa kanya dahil tinawag siya nito hanggang sa makalapit sila sa dalawang kaibigan.

“Hello!” ang bati ni Denver sa dalawang kaibigan ni Tyler.

“Hey.” ang sabi ni Molly.

Isang matipid na ngiti lang ang isinagot ni Shannon. Napansin ito ni Tyler pero pinalampas na lang niya. Nakatayo sila roon habang paulit-ulit na naririnig ang pagtunog ng scanner dahil sa pag-tap ng ID ng mga estudyanteng pumapasok sa gusali.

“So?” ang tanong ni Tyler kay Denver.

“Yep! Right! Uhh, samahan mo naman ako mamayang 5PM. May kailangan lang akong bilhin sa mall. May class pa kasi ako ng 3:30PM. Pero hanggang 5PM lang ‘yun.”

“Sige. Text mo na lang ako.”

Nagpaalam na si Denver. Tumawid ito para pumasok sa katapat na gusali para sa susunod niyang klase. Sina Shannon, Molly at Tyler naman ay nagtungo sa parke para hintayin sina Lyka at Brianna. Mahigit isang buwan na simula nang makilala nila ang isa’t isa. Madalas na nagkikita ang dalawa pagkatapos ng kanilang mga klase. Minsan ay hinihintay ni Denver ang pagtatapos ng klase ni Tyler para sabay silang kakain. Minsan naman ay si Tyler ang naghihintay.

“Hindi ko talaga feel ‘yang Denver na ‘yan.” ang sabi ni Shannon nang makaupo sila sa isang bench sa park.

“Mabait naman siya.” ang depensa ni Tyler.

“Masyadong mahangin. Akala mo kung sinong guwapo.” ang pagpapatuloy ng kaibigan.

“May ibubuga naman, friend. Nagagwapuhan ako sa kanya. ‘Yung tipong hindi nakakasawang tingnan.” ang sabi ni Molly na ikinangiti ng patago ni Tyler.

“E basta. Alam mo ‘yung mga taong alam nila na nagaguwapuhan ‘yung ibang tao sa kanila? Tapos feeling nila lahat na ng tao e gwapong-gwapo sa kanya? Nakakainis.”

“Bakit ba affected ka?” ang natatawang tanong ni Molly.

Tahimik lang na nakikinig si Tyler sa usapan ng dalawa. Nag-vibrate ang kanyang cellphone at nagtext sa kanya si Denver. Wala pa raw silang professor at naiisip na nitong mag-cut na lang para makaalis na sila. Mabilis ang sagot ni Tyler at pinigilan niya sa pag-alis ng silid si Denver. Tinakot niya pa ito na hindi sasamahan kung hindi tatapusin ang klase. Hindi na nag-reply si Denver. Sa pakiwari ni Tyler, dumating na ang professor at nagsimula na ang klase.

“Kung makatingin kasi siya sa akin, masyadong pa-cute! Hindi ako nagagwapuhan sa kanya, excuse me!” ang sabi ni Shannon.

Dumating sina Lyka at Brianna tatlumpung minuto bago umalis si Tyler para kitain si Denver. Hindi na niya pinapunta iyon kung nasaan sila dahil baka mainis lang ulit si Shannon. Siya na lang ang bumalik sa gusali at doon nadatnan na naghihintay ang kaibigan.

Sumakay sila ng bus papunta sa isang mall. Hindi nagsasalita si Tyler habang magkatabi sila ni Denver sa upuan. Magkadikit ang kanilang mga balikat habang nakatingin sa labas si Tyler. Mahina siyang tinabig ni Denver para kuhanin ang kanyang atensyon.

“Layo ng iniisip mo ah. Mahal ka rin nun.” ang pagbibiro nito.

“Loko.”

“Ano nga ulit ‘yung bibilhin mo?” ang tanong ni Tyler.

“Wala.”

“Huh? E bakit tayo pupunta sa mall?”

Nakakunot na ang noo ni Tyler. Ipinagpaliban niya ang pagri-research niya sa library para samahan si Denver tapos malalaman niya na wala pala talaga silang pakay sa pupuntahan. Napakamot na lang ng ulo si Tyler. Mabilis namang dumepensa si Denver at ipinaliwanag ang sarili.

“Ayoko lang muna umuwi. Gusto ko lang magliwaliw.” ang sabi nito.

“Edi sana sinabi mo agad.”

“E gusto ko makita reaksyon mo kapag nalaman mong wala naman akong bibilhin.” sabay tawa.

“Ang sama mo. Sana pala nagpunta na lang ako sa library.”

Panay pa rin ang tawa niya. Tumigil lang ito nang hampasin siya ni Tyler sa braso. Napalakas yata dahil panay ang paghaplos niya roon. Pasimpleng napangiti si Tyler habang muling ibinaling ang tingin sa labas. Tanaw niya ang abalang siyudad. Maraming tao ang naglalakad sa bangketa. Maingay ang mga busina ng mga sasakyan. Malakas ang boses ng mga konduktor na tumatawag ng pasahero.

“Bakit hindi ka nagpunta habang nasa klase ako?”

“Kukulangin ako sa oras. Ayokong nabibitin.” ang sabi ni Tyler.

Malakas ang halakhak ni Denver dahil sa sinabi ni Tyler. Hindi naman agad naintindihan ni Tyler kung bakit pero nang tatlong beses na inulit ni Denver ang kanyang sinabi, natawa rin siya sa sarili. Tumayo na ito kahit umaandar pa ang bus. Nakita na ni Tyler sa hindi-kalayuan ang kanilang destinasyon. Hinatak niya ang ibabang bahagi ng polo ni Denver para igiya itong bumalik sa pagkakaupo. Hindi naman sumunod si Denver.

Tumayo si Tyler nang tumigil ang sasakyan sa bus stop. Nauna nang bumaba si Denver. May tatlong tao sa kanilang pagitan. Hinintay naman siya ng kasama sa may pinto para sabay silang maglakad papasok sa loob. Inubos lang nila ang isang oras sa paglilibot. Halos lahat ng mga stalls ay pinasok nila. Tumambay sila sa pinakataas na palapag at pinagmasdan ang mga taong naglalakad. Panay ang turo ni Denver sa mga ilan na nakapukaw sa kanyang atensyon.

“Gusto ko ng ice cream.”

“Tara.” ang yaya ni Denver.

Pumunta sila sa isang fast food chain at bumili. Inilibre siya ni Denver at ang laki ng ngiti sa mga labi ni Tyler. Para silang dalawang bata na paikot-ikot sa lugar. Halos alas-siete na ng gabi nang sabihin ni Tyler na kailangan na niyang umuwi. Kahit na gusto niyang ubusin ang buong gabi kasama si Denver, may mga ibang bagay pa siyang kailangang gawin. Isa pa, malayo pa ang kanyang uuwian. Halos dalawang oras ang biyahe niya.

Hindi naman tumutol si Denver. Umakyat sila sa istasyon ng LRT. Unang bumaba si Denver at dalawang istasyon pa bago bumaba si Tyler. Kahit na masakit ang mga paa niya sa kakalakad, magaan ang pakiramdam niya. Masaya si Tyler nang mga oras na iyon. Hindi niya inakalang isang tulad ni Denver ang gugugol ng ilang oras kasama siya nang walang dahilan.

Napuyat si Tyler nang gabing iyon. Natagalan siya sa pagtapos sa mga ginagawa dahil sumingit si Shannon para makipagkwentuhan. Sumasagot siya ng math problems habang kausap niya sa telepono ang kaibigan. Wala naman silang importanteng pinag-uusapan pero gusto lang ni Shannon na magkausap sila dahil nag-aaway ang mga magulang niya. Pilit na pinapasaya ni Shannon ang sarili at ganon din naman ang ginagawa ni Tyler para sa kaibigan.

“Mukhang nakatulog na ‘yung dalawa. Napagod na yata sa kakasigaw.” ang sabi ni Shannon.

“Matulog ka na rin.”

“Patulong na lang ako bukas sa mga assignments ha. Thanks, Ty. The best ka talaga.”

“Sige.” Nagpaalam na si Tyler at minadali na ang mga ginagawa dahil bumibigat na rin ang kanyang mga mata. Mahigit kalahating oras pa siyang naging abala sa pagsusulat bago niya ibinaba ang hawak na panulat at isinara ang mga libro. Isinilid niya ang lahat ng gamit sa bag bago nagtungo sa banyo para maglinis ng katawan at magsipilyo. Hatinggabi na nang tuluyan niyang napatay ang ilaw sa kanyang kwarto.

Naalimpungatan siya sa mahinang tunog na nagmula sa kanyang cellphone. Malabo ang kanyang paningin nang iminulat niya ang mga mata. Hindi na niya nabasa ang pangalan na nagrehistro sa screen. Pinindot niya ang bilog na kulay berde at agad niyang nakilala ang boses sa kabilang linya.

“Ty!!” ang sigaw ni Denver.

“Denver.” Napabangon bigla si Tyler dahil sa pagkagulat dala ng kalakasan ng boses ng kaibigan. Sa tono ng pagsasalita nito, alam na agad ni Tyler na nakainom si Denver. Walang tigil ito sa pagsasalita. Hindi niya na halos maintindihan ang sinasabi nito. Pero may mga ilang salita siyang nakukuha.

“Diba? Ewan…. Hirap kapag… Nandiyan ka… Diba, Ty? Always… Diyan para sakin… Tyler!”

“I’m here… I’m…” Nagdadalawang-isip si Tyler sa gustong sabihin. Bumalik na ang kanyang ulirat at sa tingin niya ay hindi na siya makakabalik sa pagtulog. “I’m here for you.”

“Salamat. Ang bait mong kaibigan!”

“Umuwi ka na ha?”

“Hindi. Hindi. Kasama ko pa tropa eh! Dito lang kami. Gusto mo sumunod dito? Tara!!!”

“Natutulog na nga ako eh. Nagising lang ako sa…”

“Psssh! Corny mo!”

“Denver! Umuwi ka na ah. Huwag ka na uminom! Lasing na lasing ka na.”

“Yes, boss!”

Muling humiga si Tyler sa kama. Nanatiling nakadilat ang kanyang mga mata. Nakatingin siya sa kisame kahit na wala siyang makita. Tahimik ang paligid maliban sa ingay na ginagawa ng mga kuliglig sa labas. Ilang beses pa siyang kumurap bago muling buksan ang cellphone at padalhan ng mensahe si Denver. Inulit lang niya ang mga sinabi niya. Nagsimula siyang mag-alala at halos paputol-putol ang kanyang tulog. Sa tuwing naaalimpungatan siya ay tumitingin siya sa cellphone sa pag-asang nag-reply si Denver sa kanya.

Nang dumating ang umaga, mahapdi ang mga mata ni Tyler dahil sa kakulangan sa tulog. Mabuti na lang at Biyernes nang araw na iyon. Hindi pa man nagsisimula ang kanyang mga gawain, nakaplano na kung ano ang kanyang gagawin sa pagtatapos ng kanyang araw. Matutulog siya nang mahaba.

“Wow! Naunahan kita!” ang sabi ni Shannon nang madatnan siya ni Tyler sa ikatlong palapag ng library.

Ibinaba ni Tyler ang kanyang gamit. Naglabas siya ng isang libro, binuksan ito sa gitna bago ihilig ang ulo sa mesa sa loob ng nakatiklop na mga braso. Pinanood lang ni Shannon ang ginawa ng kaibigan at hindi niya maiwasang magtaka. Kinuha niya ang kanyang notebook at ipinalo sa ulo ni Tyler.

“Ano ‘yan, Ty? Akala ko tuturuan mo ako.”

Tiningnan siya ng masama ni Tyler bago buksan ang bag at naglabas ng tatlong pirasong yellow paper na nakatupi. Iniabot niya ito kay Shannon bago muling bumaliksa kaninang pwesto at ipinikit ang mga mata. Nanlaki naman ang mga mata ni Shannon nang maintindihan ang ginawa ni Tyler.

“Nananaginip ba ako?” ang natatawang tanong ni Shannon habang hawak ang papel na may mga sagot ni Tyler at handa nang ipakopya sa kanya.

“Ngayon lang ‘yan. Inaantok pa ako. Simulan mo na bago pa magbago ang isip ko.” ang sabi ni Tyler bago muling subukang umidlip.

Nakatulog si Tyler nang halos tatlumpung minuto bago siya gisingin ni Shannon para pumasok sa klase. Namumula ang kanyang mga mata at parang lutang na naglakad palabas ng library. Nang masinagan ng araw si Tyler ay saka lang tuluyang nagising ang kanyang diwa. Nagsimula siyang makipagkwentuhan sa kaibigan habang naglalakad pero lumilipad pa rin ang kanyang isip dahil hindi pa nagpaparamdam sa kanya si Denver.

Naging mabagal para kay Tyler ang takbo ng araw. Maya’t maya ang tingin niya sa kanyang phone. Nakatatlong padala na siya ng text kay Denver pero hindi ito sumasagot. Nang matapos ang klase, sinubukan niya itong tawagan. Mabilis namang sumagot ang kaibigan na ikinangiti ni Tyler.

“Hindi ka nagrereply sa mga texts ko.” ang bungad ni Tyler.

“Hindi ko napansin. Pasensya na.” ang sabi ni Denver.

“Nasaan ka? Bakit parang ang ingay yata?” Sabay na naririnig ni Tyler ang ingay ng malakas na kanta at tawanan ng mga tao. May hinala na siya kung nasaan si Denver pero nagtanong pa rin siya para hindi lang matapos ang kanilang usapan agad.

“Nasa Derek’s ako.”

“Pumasok ka ba?”

Isang mahinang tawa lang ang isinagot ni Denver bago huminga ng malalim. Biglang bumagsak ang mga balikat ni Tyler nang hindi niya inaasahan. Naglalakad siya sa parke habang nakadikit sa tainga ang cellphone. Nang marinig niya ang pag-iiba sa tono ng boses ni Denver, umupo siya sa isang bato at nilaro ng kanyang kanang paa ang damo. Mas humina at naging malumanay ang boses ni Tyler nang muli itong magsalita.

“Come here. Usap tayo.” ang kanyang pag-imbita.

“Kasama ko pa tropa ko eh. Next time na lang. Uwi ka na.” ang pagtanggi ni Denver.

“Sigurado ka?” Sa totoo lang, gusto niyang puntahan si Denver nang mga oras na iyon. Pero ayaw naman niyang maging masyadong mapilit kaya’t hinayaan na lang niya ito nang sabihin nitong okay lang siya at magpapalipas lang ng ilang oras kasama ang barkada.

Nang ibaba ni Tyler ang cellphone, hindi siya agad umalis mula sa kinauupuan. Hindi pa naman tuluyang dumidilim ang langit at abala pa ang lansangan at masikip pa ang daan. Nanatili siya roon at ninamnam ang katahimikan ng lugar na nasa gitna ng malaking campus. Ibinaba niya ang bag sa gilid ng bato at lumipat ng pagkakaupo sa damuhan. Isinandal niya ang likod sa malaking bato bago panoorin ang mga taong naglalakad sa kabilang pasilyo.

Nilalaro ng kanyang kamay ang cellphone na biglang tumunog. Nakatanggap siya ng mensahe galing kay Denver. Labinlimang minuto na siyang nakaupo roon at kumikislap na ang kalangitan dahil sa mga bituin. Tinanong siya ni Denver kung nakauwi na siya. Agad naman niya iyong sinagot na nasa campus pa siya. Ang sunod niyang natanggap ay isang tawag mula rito.

“D’yan ka lang. I’ll be there in five minutes!” ang sabi ni Denver.

Hingal na dumating si Denver dahil tumakbo ito. Nang tingnan ni Tyler ang oras, hindi lumampas sa limang minuto ang kanyang pinaghintay simula nang magkausap sila sa cellphone. Namumula ang pisngi ni Denver at nakabagsak ang buhok na lampas na sa kanyang mga mata. Hindi niya iyon hinawi paangat dahil bahagya siyang nakayuko na para bang itinatago nito ang mukha kay Tyler.

“Akala ko hanggang mamaya ka pa doon. Ang aga pa.” ang sabi ni Tyler.

“E… Hindi naman ako makainom ng ayos. Ang dami kasing tao.”

Umupo si Denver sa bato. Katabi ni Tyler ang kanang binti nito. Tumingala siya para makita ang mukha nito. Saglit na nagtama ang kanilang mga mata pero agad na naglayo si Denver. Sinuklay niya ang buhok paangat habang muling bumalik si Tyler sa panonood sa mga naglalakad.

“Bakit hindi ka pa umuuwi?” ang tanong ni Denver.

Hindi tinitingnan ni Tyler ang kasama. Nakapako ang kanyang mga mata sa tanawin sa kanyang harapan. Ramdam niya ang presensya ni Denver sa kanyang tabi. Ramdam niya ang bigat ng dinadala nito.

“Nag-aalala kasi ako sa’yo.” ang sabi ni Tyler.

“Wow! Ang sweet naman.” ang natatawang reaksyon ni Denver.

Iniba agad ni Denver ang kanilang pinag-uusapan. Kung saan-saan iyon napunta. Magaan. Ilang beses niya itong narinig na tumawa. Nanatili sila sa ganoong sitwasyon nang halos isang oras. Maya’t maya ang pagtingala ni Tyler para sulyapan si Denver. Naghihintay lang siya makabwelo para tanungin kung ano ang problema nito dahil na rin sa pag-iyak nito sa nagdaang gabi. Nakahanap siya ng tiyempo nang biglang nanaig ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa nang ilang segundo.

“Denver…”

“Yep?”

“Are you okay?”

“Oo naman.” Halata sa boses ni Denver na nakatunog ito sa patutunguhan ng kanilang usapan. Isang malalim na hinga ang ginawa nito at mabilis na nabago ang ihip ng hangin. Muling bumalik ang kabigatan na saglit na nawala dahil  sa kanilang masayang kwentuhan.

“Hindi ka mukhang okay kagabi.” ang sabi ni Tyler.

“Wala ‘yun. Nagpa-practice lang ako ng drama.”

“Come on. Pwede ka naman mag-open up sa akin.”

Hindi sumagot si Denver. Tumahimik lang din si Tyler. Hindi niya ito nilingon. Hindi siya kumilos. Pasimple niyang sinipat ang binti ng kaibigan na nasa kanyang tabi para lang siguraduhin na hindi pa ito umalis. Naghintay lang siya na magsalita ito.

“Nahihirapan ako sa sitwasyon ko ngayon, Ty. Parang lahat na lang sila nawawala. Lahat na lang umaalis. Hindi ko alam ang gagawin ko eh.” Hindi umiyak si Denver pero rinig sa bawat salitang kanyang binitawan ang labis na pangungulila at kalungkutan. Hindi pa rin kumilos si Tyler. Maging ang kanyang paghinga ay saglit niyang itinitigil. “Iniwan ako ng girlfriend ko. Maghihiwalay ang parents ko. Wala naman akong masabihang ibang kaibigan dahil puro sa alak ko lang sila kasama.”

“Nandito naman ako.” ang bulong ni Tyler na hindi niya sigurado kung narinig ba ni Denver.

Nakailang hakbang pa lang si Tyler pero napatigil din siya agad dahil inunahan siya ni Denver. Tumakbo ito para makatayo sa harapan niya. Napaatras siya nang subukan ni Denver na hawakan siya sa balikat. Ilang beses siyang umiling at akmang maglalakad pabalik sa pinanggalingan nang sumigaw si Denver na ikinatakot niya.

“Putang ina naman, Tyler! Umayos ka naman!!”

“Huwag mo nang dagdagan ang bigat ng dinadala ko ngayon.” ang sabi ni Tyler.

“Sorry… Sorry…” ang halos hangin lang na sabi ni Denver matapos sumigaw.

“Please lang…”

“Pwede bang… Pwede bang isantabi muna natin ‘tong issue na ‘to? Please? Kailangan ko ng kaibigan ngayon. Kailangan kita ngayon, Ty!!” ang muling sigaw ni Denver bago tuluyang umiyak.

Default [1]

Hello!! I’m back. I’ve had a few drafts pero I can’t seem to bring myself to continue writing them. I hope okay kayong lahat na makakabasa. And sana rin suportahan niyo ang bagong naisulat ko tulad ng mga iba kong akda.

Enjoy reading!

—-

Marahang humahampas sa kanyang mukha ang hangin. Mataas ang sikat ng araw pero halos hindi makasingit ang mga sinag nito sa malalagong puno na nakalinya sa malawak na parke. Isang beses niyang niyakap ang sarili habang humahakbang ang mga paa patungo sa isang lugar na matagal na niyang hindi napupuntahan. Inilibot niya ang mga mata sa paligid. Parang hindi apat na taon ang lumipas. Parang kahapon lang ang huling beses na nagpunta siya rito.

Tumigil siya sa paglalakad. Kasabay ng pagpigil sa kanyang paghinga ay ang muling pagdampi ng malamig na hangin sa kanyang mukha na para bang nanuot sa kanyang buong katawan. Bahagya siyang kinilabutan. Isang hakbang mula sa sementong daan papunta sa damuhang dati ay ang paborito niyang upuan. Inikutan niya ang isang bato na hugis parisukat. Dalawang beses. Hindi niya tinanggal ang mga mata rito habang pinipigilan pa rin ang paglabas ng hangin mula sa kanyang ilong.

Umupo siya tapat ng bato. Wala siyang pakialam kung madumihan ang asul na pantalon. Niyakap niya ang mga binti bago ipatong ang baba sa tuhod na parang isang bata. Nakita niya ang mga letrang nakaukit. Inilapit niya ang kanang kamay at hinaplos ito. Iyon pa rin ang batong naging saksi sa mga masasayang araw ng kanyang buhay. Hindi pa rin iyon natinag kahit na ilang bagyo na ang dumaan.

Nagrehistro ang mukha niya nang iangat ni Tyler ang tingin mula sa nakaukit sa bato. Ipinikit niya ang mga mata ng ilang sandali at nang muli niya itong iminulat ay nawala na ang imahe. Nakita niyang nakaupo iyon sa bato at malapad ang ngiti. Alam niyang imahinasyon lang niya iyon dahil huling beses niyang nakita ang ngiting iyon ay dalawang taon na ang nakakalipas. Pinagbigyan niya ang sariling ngumiti at balikan ang mga alaalang pilit niyang ibinaon sa kanyang isipan.

Muli niyang hinaplos ang nakaukit na mga letra. D&T. Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi nang unti-unting bumabalik sa kanya ang lahat ng mga nangyari noon. Masaya. Pero mas naging malungkot. Minsan, sa pagpupumilit nating manatili ang isang tao sa ating piling ay lalo silang nawawala. Muling naramdaman ni Tyler ang bigat sa kanyang puso. Muling lumaki ang pagiging hungkag ng kanyang pakiramdam.

“Sabi ko na nga ba’t makikita kita dito.” ang tinig na muling nagpatigil sa kanyang paghinga.

Isang mahabang ring ng bell ang hudyat sa pagtatapos ng klase nila ng araw na iyon. Parang awtomatikong nagtayuan ang lahat ng mga estudyante kahit na hindi pa tapos magsalita ang professor. Wala na ring nagawa ang huli kung hindi putulin ang sinasabi dahil kasabay ng tunog ay ang paglaho ng kanyang imahe sa mga estudyante. Bumukas ang pinto sa likod at isa-isang naglabasan ang mga tao na hindi man lang nagpaalam sa matandang nakatayo sa harap.

Tatlong makakapal na libro ang magkakapatong na dala ni Tyler. Araw ng Biyernes at dalawang araw siyang walang pasok pero hindi ibig sabihin noon ay makakapagpahinga siya sa mga gawain. Kailangan niyang isauli sa library ang dalawa sa bitbit na mga libro bago kumuha ng isa pa.

“Ty! Derek’s tayo!” ang yaya ni Shannon na isa sa mga kaibigan niya.

Ang Derek’s ay isa sa mga tambayan ng mga estudyante malapit sa kanilang unibersidad. Malaki ang lugar at masasarap ang mga pagkain. Mura pa. May bilyaran at videoke rin. Halos laging puno ito ng mga estudyanteng madalas na hindi pumapasok sa klase para uminom. Iyong iba naman ay para lang makapag-relax matapos ang mahabang araw ng pag-aaral. Naging paksa ng usapan ng mga magkakaibigan ang pangalan ng establisimyento at napag-alaman nilang iyon ang pangalan ng anak ng may-ari. Nagpustahan pa sila sa kung sino iyon at ang nanalo ay si Shannon.

Tumanggi si Tyler sa yaya ng kaibigan. Inirason niya na marami siyang gagawin at inisa-isa niya ang mga ito. Agad naman niyang napansin na hindi na nakikinig sa kanya si Shannon simula nang marinig nitong hindi siya sasama. Hindi rin maintindihan ni Tyler kung paano sila naging malapit na magkaibigan ni Shannon. Masasabing magkasalungat sila sa halos lahat ng bagay. Kung anong sipag ni Tyler sa pag-aaral ay siya namang kinatamad ni Shannon. Hindi niya ito pinapakopya sa mga pagsusulit pero nagagawa pa rin naman nitong pumasa dahil may angking talino naman ang kaibigan. Talagang tamad lang. Mas gusto ni Tyler na manatili sa loob ng bahay o dili kaya ay magpunta sa library o coffee shops habang si Shannon naman ay madalas na laman ng mga bars at laging imbitado sa mga parties. Pero masaya siya na magkaibigan sila. Hindi sila nag-iiwanan kahit na madalas silang nagtatalo sa mga bagay-bagay.

“Mauuna na ako. Happy weekend!” ang paalam ni Tyler sa kaibigan.

“Whatever. Sumama ka na kasi. Sasamahan pa kita sa lib! Basta sumama ka na sa amin.” ang sabi ni Shannon.

“Ayoko nga. Marami pa akong gagawin. Kulit.”

“Minsan lang naman. Tsaka Friday naman. Chill muna tayo.”

Yakap ang tatlong libro, pinagmasdan ni Tyler ang kaibigan. Nagtatalo ang kanyang isip sa kung ano ang gustong gawin. Nakikita niya ang marahang pagbabago sa ekspresyon ng mukha ni Shannon habang ikinukurba sa bibig ang salitang “Oo” bilang pagpayag sa gusto nito.

“Pero sasamahan mo muna ako sa lib!”

“Yes, boss!” ang sabi ni Shannon bago sumaludo nang pabiro dito.

Isinauli lang ni Tyler ang dalawang libro. Hindi niya na nakuha ang gustong hiramin dahil nakalabas na ang lahat ng kopya nito. Hindi naman mapakali si Shannon habang naghihintay sa kanya. Para bang kating-kati na ang paa nitong maglakad palabas ng campus at papuntang Derek’s. Napakadalang lang kasi na pumayag siya na sumama sa mga gimik na tulad nito kaya naman tuwang-tuwa si Shannon.

“Ano bang meron?” ang tanong ni Tyler habang naglalakad sila palabas ng campus.

Napansin niyang wala ang ibang mga kaibigan at nagsimula siyang magtaka dahil ang buong akala niya ay lima silang magpupunta roon. Nauna na raw ang ibang mga kaibigan, ayon kay Shannon para makakuha agad ng pwesto. Dahil nga Biyernes, malamang ay puno ang lugar at unahan ang mga grupo ng estudyante sa pag-okupa ng bakanteng mga mesa.

Nadatnan nila sina Lyka, Brianna at Molly sa ikalawang palapag ng Derek’s. Malakas ang tunog ng musika at medyo malamlam ang mga ilaw. Nangingibabaw ang ingay ng mga kumpol ng mga estudyante. Nagtatawanan ang mga ito sa bawat sulok ng silid. Hindi sanay si Tyler sa ganitong ingay kaya’t hangga’t maaari ay hindi siya nagpupunta sa ganitong lugar. Mabilis na nagsimula ang kwentuhan sa kanilang mesa at halos nawala na sa isip ni Tyler ang ingay. Hindi na niya ininda ang mga bagay na ayaw niya at tuluyang nalunod sa mga halakhak at walang-tigil na pagpapalitan ng kwento nilang lima.

Mabilis na lumipas ang isang oras. Namalayan na lang ni Tyler na ubos na ang mga pagkain na kanilang in-order. Nawala si Lyka sa kanyang tabi. Pero tuloy pa rin sa pagkekwento si Brianna. Nakatingin si Tyler sa kanya nang mapansin niyang tumingin ito sa isang tao na nasa kanyang likuran. Lumingon si Tyler para sundan ang tingin ng kaibigan at nakita si Lyka na may bitbit na cake. May isang nakasinding kandila sa gitna nito. Malapad ang ngiti ng apat sa kanya at unang sumigaw ng “Happy birthday!” si Shannon. Wala sa tono ang pagkanta ng apat.

“Make a wish.” ang utos ni Molly.

“Sa Sunday pa ang birthday ko.” ang sabi ni Tyler.

“Isipin mo na lang Sunday ngayon. Talaga ‘tong si Tyler o!” ang sabi ni Shannon.

Ipinikit ni Tyler ang mga mata ng ilang segundo habang sinasabi sa sarili ang hiling niya para sa kanyang kaarawan. Nang imulat niya ang mga mata, nakuha agad ang kanyang atensyon ng isang pares ng mga bilugang mata na nakaupo sa kabilang mesa. Nagtama ang kanilang mga tingin bago ibalik ni Tyler ang atensyon sa kandila. Hinipan niya ito at nagpalakpakan ang mga kasama. Maging ang ilang mga estudyante sa kalapit na mga mesa ay pumalakpak din at nagsimulang mang-asar.

“Kiss!!!” ang sigaw ng isa kay Shannon at Tyler.

Nagtawanan lang ang lima habang patagong sinulyapan ni Tyler ang may-ari ng mga matang kanyang natingnan ilang sandali pa lang ang nakalipas. Hindi niya ito masyado matanaw dahil nakaharang si Molly at ang babaeng nasa tapat ng lalaking nakatinginan.

Anim na boteng beer ang dinala ng isang babae sa kanilang mesa. Nanlaki ang mga mata ni Tyler habang nakatingin kay Shannon. Dalawang beses pa lang siyang nakakainom ng alak sa buong buhay niya at parehas na hindi niya gusto ang naging karanasan doon.

“Come on! It’s your birthday. Well, almost!” ang sabi ni Brianna.

“Oo nga! Mahiya ka, Ty! Apat kaming babae rito. Wag kang maarte!” ang gatong naman ni Molly bago tunggain ang isang bote.

Napatawa si Tyler sa mga kaibigan at wala nang nagawa kung hindi ang kumuha ng isang bote at inumin din iyon. Lasang kalawang para sa kanya ang beer. Hindi niya talaga gusto iyon pero mabuti na lang at sobrang lamig niyon kaya’t kahit papaano ay hindi siya nahirapang ubusin ang isang bote. Isang oras pa ang nakalipas at nakarami na silang lima ng nainom. Si Shannon ang pinakamaraming nainom pero siya ang pinakamatino pa. Si Tyler naman ay nakalimang bote na at mabigat na ang tiyan. Nagsindi si Shannon ng sigarilyo na bahagyang ikinagulat ni Tyler. Nakatitig siya sa kaibigan.

“Bakit?”

“Hindi ko alam na naninigarilyo ka pala.” ang sabi ni Tyler.

“Hindi ka kasi sumasama sa amin lagi eh.”

“Aw. Sorry ah. Lalim ng pinaghuhugutan ah.” ang pagbibiro ni Tyler.

“Joke lang. Alam mo naman, Ty, na gusto ko lang eh makita kang nag-eenjoy. Birthday mo na! Mag-relax ka naman ng kaunti. Hindi ‘yang libro na lang ang lagi mong kausap.”

“Nagre-relax naman ako. Kaya nga nandito ako diba?” sabay ngiti.

“Yan! Dapat lagi kang ganyan! Wala namang masama sa pag-chill.” ang sabi ni Shannon habang ibinubuga ang usok.

“Wala rin namang masama sa pagbubukas ng libro.” Tumawa lang si Shannon. Nagpatuloy pa ang asaran ng dalawa bago magpaalam si Molly na uuwi na dahil nahihilo na ito. Pasado alas-otso na ng gabi. Malapit lang naman ang bahay ni Molly kaya hindi na nila iyon hinatid. Ilang minuto pagkaalis ni Molly ay dumating na ang sunod ni Brianna. Sumabay na roon si Shannon.

“Ty, sabay ka na. Ibababa ka na lang namin sa inyo.” ang pag-imbita ni Brianna.

“Wag na. Malayo na ‘yun masyado sa inyo.”

“Sigurado ka?” ang pag-aalala ng kaibigan.

“Oo. Salamat pala sa cake ah.”

“Mag-text ka na lang pag nakauwi ka na. Kaya mo pa makauwi ah. Baka nahihilo ka na.”

“Kaya ko pa. Sige na. Ingat kayo.”

“Ikaw ang mag-iingat.” Kumaway pa si Tyler sa sasakyan nina Brianna nang umandar ito bago siya maglakad pabalik sa campus. Hindi naman siguro siya mapapansin ng guwardiya na nakainom dahil mukha pa naman siyang matino. Bitbit niya ang isang kahon ng cake at ipinatong niya rito ang isang libro.

Pagpasok niya sa campus ay sa park siya dumaan para mas mahangin. Mahapdi ang kanyang mga mata dahil sa hanging humahampas sa kanyang mukha. Panay ang pagdighay niya pero pilit niyang hinihinaan iyon dahil baka may makarinig. Bigla siyang naduwal at natigil sa paglalakad. Hindi niya alam ang gagawin. May ilang mga estudyante siyang nakita na nakaupo malapit sa kanya at agad siyang nabalutan ng hiya kung bigla siyang magsusuka roon.

Binilisan niya ang lakad habang nararamdaman niya ang pag-angat ng laman ng kanyang tiyan hanggang sa makita niya ang isang lugar na wala masyadong tao at bahagyang nahaharangan ng isang malaking puno. Ibinaba niya ang mga bitbit sa sementong nilalakaran bago ilapat ang mga paa sa damuhan. Itinukod niya ang kanang kamay sa puno habang parang tinututukan ng vacuum ang kanyang bibig para mailabas ang lahat ng laman ng kanyang tiyan. Tumulo ang luha sa kanyang mga mata nang tanggalin niya ang pagkakatukod sa puno. Umupo siya sa isang bato na hugis parisukat ilang hakbang mula rito bago punasan ang mga luha sa kanyang pisngi.

“Okay ka lang?” ang tanong ng isang lalaki mula sa kanyang gilid.

Nang ibaling niya ang tingin dito, nakita niyang kinukuha nito ang nakabukas na libro sa lapag at ang kahon ng cake na nasa pagitan ng sementong daanan na mas mataas sa damuhang niyayapakan. Bahagyang nakabukas iyon at nakita niyang nasira na ang itsura ng masarap na pagkain. Napangiwi si Tyler nang makita ang nangyari sa binigay ng mga kaibigan. Sa sobrang pagmamadali, hindi na niya napansin kung paano niya naibaba ang mga bitbit.

“Okay ka lang?” ang pag-ulit nito habang palapit sa kanya bitbit ang kanyang mga gamit.

Isang tango lang ang isinagot ni Tyler. Tiningnan niya ang mukha nito habang iniaabot sa kanya ang mga gamit. Agad niyang nakilala ang mga mata nito. Ang mga bilugan nitong mata. Biglang lumakas ang kabog ng kanyang dibdib. Hinahawi ng hangin ang buhok nito na tumatama sa kanyang pilik mata. Sinuklay ng kanyang kaliwang kamay iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.

“Salamat.” ang sabi ni Tyler.

“Bakit ka umiiyak?” ang tanong nito.

“Hindi ako umiiyak.”

“Sus. Kitang-kita naman. Ang saya-saya niyo lang kanina. Tapos umiiyak ka ngayon.”

Walang masabi si Tyler. HIndi siya sanay na makipag-usap sa hindi niya kakilala. Inayos niya ang kahon at muling ipinatong ang cake doon bago tumayo at bumalik sa sementong daan. Wala namang ibang ginawa ang lalaking lumapit sa kanya kung hindi ang sundan ang kanyang kilos.

“Thanks. Uwi na ako.” ang paalam ni Tyler.

“Sigurado kang okay ka lang ah.” ang pahabol ng kausap.

“Oo. Okay lang ako.” ang sabi ni Tyler bago maglakad papunta sa gate.

HIndi mapakali si Tyler habang nag-uunahan ang kanyang mga paa. Gusto niyang lumingon pero natatakot siya. Tumigil siya sa paglalakad at nagbilang hanggang sampu habang pinagdedebatehan kung lilingon o hindi. Nang matapos ang palugit sa sarili, lumingon siya at nakita niyang naglalakad na palayo ang kaninang kausap. Hindi pa ito masyadong nakakalayo sa batong inupuan at maririnig pa siya nito kung sisigaw siya.

“Hey!” ang sabi ni Tyler bago pa mapigilan ang sarili.

Agad na lumingon ang lalaki at muling nagtama ang kanilang mga mata. Naglakad pabalik si Tyler at tumigil sa harapan ng batong hugis parisukat. Ilang hakbang lang at naroon na rin sa kanyang harapan ang lalaking kausap.

“Yes?” ang tanong nito sa kanya.

“I’m Tyler.” ang lakas-loob niyang sabi.

Hindi maipaliwanag ni Tyler kung saan siya kumuha ng tapang para gawin ang ginawang pagpapakilala sa isang lalaki. Mabilis ang kabog ng kanyang dibdib kasabay ng kakaibang pakiramdam na dumadaloy sa kanyang mga ugat. Pakiramdam niya ay sasabog siya na parang fireworks kahit na anong sandali mula nang makaharap niya ang lalaki.

“I know.” ang sabi nito bago ngumiti.

“Huh?”

“Magkaklase tayo sa Socio 2.”

Biglang nakaramdam ng hiya si Tyler. Hindi niya maalala ang lalaking nasa kanyang harapan. Napakagat siya sa kanyang labi bago bahagyang yumuko. Nagsimula namang tumawa ang lalaki sa kanyang harapan. Muli siyang nag-angat ng tingin at pinanood ito.

“Anong nakakatawa? Sorry, hindi kita maalala sa class.”

“Ok lang. Ilang beses lang yata ako pumasok doon. Buti nga nakapasa ako eh. 2.5. Okay na yun.” ang sabi nito.

Nanatiling nakatayo si Tyler at walang salita ang lumabas sa kanyang bibig. Tumigil sa pagtawa ang lalaking nasa kanyang harapan. Hanggang pisngi lang siya nito at malapad ang mga balikat. Panay ang pagsuklay niya sa buhok na bumabagsak sa kanyang mukha. “I remembered you kasi the only time na talagang nakinig ako sa lecture nung prof na yun – God, I forgot her name – ikaw lang ang nakakasagot sa mga tanong niya. Hanggang sa…”

“…binigyan niya kayong lahat ng quiz maliban sa akin.” ang pagtatapos ni Tyler sa kwento nito.

“Yeah. Dude, wala akong nasagot. Pati ‘yung katabi ko. So bokya! Salamat ah. Tsk!” ang pang-aasar nito.

“Hindi ko kasalanang walang ibang makasagot sa mga tanong niya.”

“Relax. ‘To naman, niloloko lang eh. Pasado naman ako. Pero kung bumagsak ako, nako, laki ng atraso mo sa akin.” ang sabi nito bago muling tumawa.

Umaabot hanggang sa kanyang mga mata ang ngiti nito. Nakakahawa rin ang pagiging masiyahin niya dahil napangiti rin si Tyler. Pantay ang mga ngipin nito at may dimple siya sa kanang pisngi. Mabilis na namemorya ni Tyler ang mukha nito na hindi sinasadya. Napansin niya ang maliit na peklat nito sa ibaba ng kaliwang kilay. Ang butas sa kanang tainga. Maging ang maliit na nunal sa kaliwang pisngi.

“Mahirap yata ‘yan. Hindi ko alam kung paano ko babayaran ang atraso ko sa’yo kung bumagsak ka man. Hindi ko matandaan ang pangalan mo.” ang sabi ni Tyler.

“Denver. My name is Denver.”

Nakatago sa magkabilang bulsa ng pantalon ang kanyang mga kamay nang ibaling ni Tyler ang tingin sa pinagmulan ng boses. Maikli na ang kanyang buhok at bahagyang tumaba ang mukha kaya’t mas lumalim ang dimple nito sa kanang pisngi.

“Kailan ka pa dumating?! I haven’t seen you in ages.” ang sabi nito.

“Hi.” ang tanging nasabi ni Tyler.

Muli niyang pinag-aralan ang mukha nito at ikinumpara sa huling beses na nakita iyon dalawang taon na ang nakakalipas. Gusto niyang haplusin ang pisngi nito pero kaysa lumapit dito ay dalawang hakbang palayo ang kanyang ginawa. Si Denver ang lumapit sa kanya pero tumigil ito nang mapansin ang paglayo ni Tyler.

“Galit ka pa rin sa akin.” ang sabi niya na hindi patanong.

Walang maisagot si Tyler. Hindi niya alam kung ano ang nararamdaman. Sa totoo lang, nalimutan na niya kung ano ang nararamdaman kay Denver. Walang ideya si Tyler sa kung ano ang gagawin. Hindi na lang siya kumilos. Nanatili siyang nakatayo at nakatitig sa taong nasa kanyang harapan.

“Ty…”

“Okay lang ako.” Hindi masabi ni Tyler kung sa sarili ba niya o kay Denver sinabi ang mga salitang iyon. Inabala niya ang sarili sa pag-aayos ng kurbata. Nararamdaman niya ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata kaya’t nanatili siyang nakayuko.

“Isa ito sa mga lugar na gusto kong laging balikan.” ang sabi ni Denver.

Ramdam ni Tyler sa boses ni Denver ang kalungkutan at panghihinayang. Pero naroon din ang kaunting bakas ng kasiyahan. Kahit na hindi nakatingin si Tyler, rinig niya sa mga salita ni Denver na nakangiti ito. Tuluyang pumatak ang luha mula sa kanyang kanang mata. Hindi na ito dumaan sa kanyang pisngi at diretso nang nabasa ang lupa.

“Napakaraming masayang nangyari sa lugar na ‘to… Maraming nasaksihan ‘tong batong ‘to…”

“Stop it, Denver.”

“Ty… Alam mong hindi ko sinasadya… Hindi ko naman alam na…”

Nag-angat ng mukha si Tyler. Umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi. Bumigat ang buong katawan niya at dahan-dahang nanghihina ang kanyang mga tuhod. Pero pinilit niyang tumayo. Pinigilan niya ang pag-iyak at pinilit na maging matatag. “Huwag mo nang balikan iyon.”

“Despite of what happened, Ty, masaya ako na nakita ulit kita.”

Default [TEASER]

DSC_0385

Muli niyang hinaplos ang nakaukit na mga letra. D&T. Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi nang unti-unting bumabalik sa kanya ang lahat ng mga nangyari noon. Masaya. Pero mas naging malungkot. Minsan, sa pagpupumilit nating manatili ang isang tao sa ating piling ay lalo silang nawawala. Muling naramdaman ni Tyler ang bigat sa kanyang puso. Muling lumaki ang pagiging hungkag ng kanyang pakiramdam.

12.5.2014

Gravity

I thought I’d be okay after finally confessing to him. After finally letting him know what I’m feeling for six long years. I thought I’d be able to let go once he knew. Once I faced the fact that it’s impossible. We’re impossible.

But why am I still feeling this way? It seems like the fire has been lit again. And it’s burning even brighter now. Though the brightness it brings doesn’t help in lighting up a path. Though the burn is still cold. Even colder than before…

I want to let go. I want him to let go of me. I need to hear the words. I’m not okay with him being cool about it. I’m not fine with him acting as if I’ve said nothing. My confession should’ve made an impact. My words should’ve at least caught him off guard.

Maybe the reason I’m sad today is because I can’t accept the fact that I did not make any remark in his life. Even as a friend.

I’m sad. I’m miserable. I’m in love.

What am I doing? What am I not doing?